Toen Nadia Nijenhuis zich richting het einde van haar master oriënteerde op mogelijke vervolgstappen, stond het Internationaal Atoomenergieagentschap (IAEA) niet direct op haar lijstje van potentiële werkgevers. “Ik heb een master Applied Human Rights gedaan en wist niets van nucleaire energie”, aldus Nadia. Toch raakte ze – tijdens een online career event waaraan het IAEA meedeed – enthousiast over de in Wenen gevestigde organisatie. Ze besloot te solliciteren en ging een jaar lang aan de slag als stagiair voor het Rays of Hope initiatief.
Gemiddelde leestijd: 5 minuten
Zou je allereerst wat meer willen vertellen over je achtergrond?
“Ik heb een bachelor Criminologie gedaan aan de Erasmus Universiteit Rotterdam, gevolgd door de master Applied Human Rights aan de Universität für angewandte Kunst Wien. De master combineert mensenrechten met kunst en gaat in op het toepassen van mensenrechten. Daarbij kun je bijvoorbeeld denken aan een vraagstukken als: hoe kun je na een genocide de samenleving helpen bij de verwerking daarvan? Op wat voor manier informeer je mensen hierover? En als je bijvoorbeeld kiest voor het oprichten van een museum; wanneer is een geschikt moment om dat te doen, en wanneer zou het nog te vroeg zijn? Ontzettend interessant. In Nederland kon ik geen soortgelijke studie vinden, vandaar dat ik naar Oostenrijk ben gegaan.”
Na je master bleef je in Wenen voor je stage bij het IAEA. Wat motiveerde je om daar te solliciteren?
“Toen ik mijn master bijna had afgerond, wilde ik heel graag langer in Wenen blijven. Ik begon me te verdiepen in de mogelijkheden, en via LinkedIn stuitte ik op een online event dat NCIF organiseerde. Bij dat event waren sprekers van verschillende internationale organisaties aanwezig, waaronder het IAEA. Een van de Nederlandse sprekers vanuit het IAEA, Anke ter Hoeve, vertelde zo’n geanimeerd verhaal, dat ik gelijk heel enthousiast werd over de organisatie. Vooraf had ik dat niet verwacht, omdat ik helemaal niets wist over nucleaire energie.”
“Ik besloot toen om toch eens te kijken naar de stages die het IAEA aanbood en kwam de vacature bij Rays of Hope tegen. Ik heb toen contact gezocht met Anke om te vragen of zij dacht dat ik met mijn achtergrond kans zou maken. Zij dacht van wel en ze wist me te vertellen dat het Rays of Hope team erg leuk is. Ik heb dus gesolliciteerd en werd aangenomen.”
Beeld: © Nadia Nijenhuis
Nadia Nijenhuis
"Tijdens een online career event waaraan het IAEA meedeed, werd ik voor het eerst enthousiast over de organisatie"
Kun je wat meer vertellen over Rays of Hope?
“Het IAEA heeft dit project opgezet in de strijd tegen kanker. Voordat ik hier begon wist ik dit nog niet, maar nucleaire energie heeft veel meer toepassingen dan veel mensen denken. Je kunt het inzetten voor wapens, maar dus ook bij kankerbestrijding. Met Rays of Hope helpt het IAEA lage- en middeninkomenslanden onder meer met het opzetten van gezondheidscentra, het trainen van personeel en het leveren van apparatuur, zoals bijvoorbeeld PET-CT-machines. Er bestaat namelijk een grote kloof in de kankerzorg. Zeventig procent van alle kankersterfgevallen vindt plaats in ontwikkelingslanden, terwijl de uitgaven aan kankerzorg daar juist relatief het laagst zijn. Dat leidde in 2022 tot de oprichting van het Rays of Hope initiatief.”
Waar hield je je tijdens jouw stage zoal mee bezig?
“Binnen Rays of Hope zijn er verschillende teams met technische collega’s en er is één team dat zich richt op de organisatie en de politieke kant van het werk. De technische collega’s weten bijvoorbeeld hoe een MRI-machine werkt, hoe je die in elkaar zet en welke aanpassingen nodig zijn wanneer een ziekenhuis zo’n machine in gebruik neemt. Om te voorkomen dat straling naar buiten lekt, moeten muren, plafonds en vloeren namelijk dik genoeg zijn. Ik zat zelf in het team dat moest zorgen dat machines en mensen op de juiste plek terechtkwamen en dat de financiën in orde waren. Daar hoorde ook het organiseren van fora bij, om te zorgen dat zowel bij schenkers als bij ontvangers van de machines voldoende draagvlak bleef voor ons werk.”
Groepsfoto tijdens een bijeenkomst van United Nations-Nuclear Young Generation (UN-NYG) met de Director General van het IAEA
Hoe zagen die fora eruit en wat was jouw rol daarin?
“Het grootste forum dat plaatsvond tijdens mijn stage duurde twee dagen en was bedoeld om terug te kijken op wat Rays of Hope in drie jaar tijd had opgeleverd. Qua programma kun je denken aan presentaties en paneldiscussies met donoren en ontvangers, waarin we terugblikten op wat er goed ging en wat er beter kan. Het forum vond plaats in Ethiopië: een van onze lidstaten en ook het land waar Rays of Hope ooit is begonnen.”
“Mijn persoonlijke favoriete onderdeel van het forum was een paneldiscussie over borstkanker. In het panel zat onder andere een vrouw die, dankzij Rays of Hope, bestraling kon krijgen en nu weer beter is. Dat gesprek raakte iedereen heel erg en zo’n persoonlijk verhaal maakt ook duidelijk waar je het allemaal voor doet. Overigens was ik niet live aanwezig op het forum, maar volgde ik alles online vanuit Wenen. Ik keek continu mee om in de gaten te houden of alles goed ging en stond achter de schermen klaar voor als er nog snel iets geregeld moest worden.”
Wat vond je, terugkijkend op deze stage, het meest waardevol?
“Vroeger dacht ik dat je als stagiair toch vooral bezig zou zijn met printen en koffie halen. Toen ik Anke sprak over het IAEA liet zij al snel doorschemeren dat het hier echt anders ging en dat je als stagiair veel mag doen. Inmiddels kan ik bevestigen dat dat echt zo is. Ik kreeg superveel verantwoordelijkheden. Zelfs zoveel dat ik na mijn eerste maand weleens dacht: kan ik dit allemaal wel? Juist doordat ik zoveel kansen kreeg, kon ik echt ontdekken waar ik goed in ben en wat ik leuk vind. Dat is denk ik heel bijzonder en zeker niet het geval bij elke organisatie. Daarnaast zit het IAEA in het VN-gebouw; daardoor kreeg ik als stagiair veel mee over het VN-systeem en hoe dat werkt, wat ook erg leerzaam was.”
“Ik had bovendien nooit eerder in zo’n grote internationale organisatie gewerkt en die ervaring is op zichzelf al heel leerzaam. Er zijn ontzettend veel verschillende teams en divisies – het kostte best wat tijd om te ontdekken hoe alles werkt en hoe je dingen gedaan krijgt. En daarnaast werk je met mensen uit allerlei verschillende culturen. Ook dat vond ik een prachtige ervaring; je leert daar zoveel van!”
Wat zou, tot slot, jouw advies zijn aan anderen die interesse hebben in stagelopen bij het IAEA?
“Mijn belangrijkste advies zou zijn: ga! Als je een tijd in het buitenland woont leer je zoveel over jezelf. Het is een hele mooie manier om je te ontwikkelen – en je kunt altijd weer terug naar Nederland. Laat je ook niet afschrikken door het idee van werken bij een internationale organisatie (IO). Ik weet uit ervaring dat zo’n carrière soms best onbereikbaar kan lijken. Je denkt al snel: ik heb helemaal niet genoeg kennis of ervaring. Maar veel organisaties zijn juist blij met een stagiair die een frisse blik meebrengt – ook als je een minder voor de hand liggende studieachtergrond hebt. Ik dacht zelf ook dat het IAEA en Rays of Hope vooral interesse zou hebben in studenten natuurkunde of biologie, maar met mijn achtergrond in mensenrechten bracht ik juist weer een heel ander perspectief waar de organisatie iets aan had.”
"Ik weet uit ervaring dat een carrière bij een IO soms onbereikbaar kan lijken, maar laat je niet afschrikken door dat idee"
“Een laatste praktische tip voor iedereen die al stage loopt in het buitenland: meld je aan bij de Nederlandse ambassade in het land waar je woont, via de Informatieservice Buitenlandse Zaken. Dit was een tip die ik van Anke kreeg. De meeste ambassades organiseren regelmatig recepties waar je andere Nederlanders kunt ontmoeten die in het land wonen en werken. Ik vond de eerste keer dat ik naar een receptie ging best spannend, maar mensen waren ontzettend aardig. En op carrièrevlak kan het ook handig zijn – sommige mensen werken al jarenlang bij een IO en kunnen handige tips met je delen, of je bijvoorbeeld linken aan iemand uit hun netwerk.”