Wanneer het gaat over UNESCO denken veel mensen direct aan de welbekende werelderfgoedlijst. “Al is dat echt maar een klein deel van het werk”, benadrukken Steven Adolf en Kamiel Vermeulen. Beide lopen stage op het hoofdkantoor van UNESCO (United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization) in Parijs. We spreken het tweetal over hun ervaringen en vroegen naar hun tips voor anderen die hier graag stage zouden lopen.
Geschatte leestijd: 6 minuten
Beeld: © Steven Adolf en Kamiel Vermeulen
Foto van Steven (links) en Kamiel (rechts) bij het UNESCO House
Zouden jullie allereerst wat meer kunnen vertellen over jullie achtergrond?
Kamiel: "Ik heb Liberal Arts & Sciences gestudeerd aan University College Utrecht. Binnen deze bachelor heb ik me gespecialiseerd in internationale betrekkingen en internationaal recht. Na mijn afstuderen nam ik een tussenjaar, waarin ik een traineeship heb gedaan bij het Europees Parlement. Daarna ben ik naar Parijs verhuisd voor de Joint Master in Journalism and International Affairs aan Sciences Po. Het leven hier beviel zo goed dat ik graag wilde blijven. Ik besloot op zoek te gaan naar een werkplek en zo kwam ik uit bij UNESCO.”
Steven: “Ik heb een bachelor en master in Media Studies gedaan aan de Rijksuniversiteit Groningen. Tijdens mijn bachelor koos ik voor een specialisatie in politiek, en tijdens mijn master deed ik de track ‘Datafication and digital literacy’, gericht op de digitalisering van de samenleving en de opkomst van nieuwe technologieën. Ondertussen groeide na vijfenhalf jaar in Groningen ook mijn wens om een periode naar het buitenland te gaan. Mijn scriptie-supervisor wees me toen op de stagemogelijkheden bij UNESCO, waar zij toevallig iemand kende. Die kans besloot ik aan te grijpen en nu ben ik hier.”
Jullie zeiden het al: UNESCO is veel meer dan alleen de werelderfgoedlijst. Waar houden jullie je mee bezig?
Kamiel: “Inmiddels zit mijn stage erop, maar ik was onderdeel van het Rule of Law team. Dit team valt binnen de afdeling Freedom of Expression and Safety of Journalists, dat zich wereldwijd hard maakt voor het beschermen van de vrijheid van meningsuiting en de veiligheid van journalisten. De meest concrete manier waarop ze dat doen, is door het organiseren van trainingen en workshops voor verschillende lidstaten."
"Tijdens deze zogenaamde capacity building trainingen komen rechters, openbaar aanklagers, journalisten en politiemensen samen om - vanuit het perspectief van het internationale recht - meer te leren over vrijheid van meningsuiting en de bescherming van journalisten. Dan kun je denken aan vraagstukken als: hoe kunnen we nieuwe wetten invoeren om het vrije woord te beschermen? En hoe zorgen we dat nationale- en internationale wetgeving op één lijn liggen? Dit is cruciaal, want als journalisten zich niet veilig voelen en bepaalde onderwerpen vermijden, staat de waarheid - en daarmee de democratie - onder druk.”
Kamiel: "Het team waarin ik werkte, zet zich in voor het beschermen van de vrijheid van meningsuiting en de veiligheid van journalisten"
“Als stagiair hielp ik met het maken van trainingen en presentaties over internationaal recht. Vaak moesten deze dan aangepast worden aan de nationale context van de training. Dat heb ik bijvoorbeeld gedaan voor een training die twee collega’s gaven aan een groep vrouwelijke journalisten in Bangladesh. Verder heb ik me tijdens het begin van mijn stage veel bezig gehouden met fondsenwerving door te onderzoeken welke donororganisaties we konden benaderen om nieuwe projecten te financieren. Daarnaast waren er allerlei kleinere, losse taken. Bijvoorbeeld het schrijven van briefings voor senior collega’s, zodat ze goed voorbereid naar meetings gingen.”
Steven: “Ik ben inmiddels twee maanden bezig als stagiair en blijf hier in totaal vijf maanden. Mijn stage is bij UNESCO’s Communication & Information Sector (CI). Binnen CI werk ik met name voor het Information for all programme. Dit programma richt zich op het doen van onderzoek en het ontwikkelen van kaders om de digitale transformatie in goede banen te leiden.”
“Een mooi voorbeeld van een onderzoek waar ik nu aan werk, richt zich op quantumtechnologie. Dat klinkt misschien alsof het iets is voor natuurkundigen in witte jassen, maar de impact kan heel concreet worden. Quantumtechnologie kan bijvoorbeeld invloed hebben op encryptie, privacy, cybersecurity en uiteindelijk ook op de manier waarop informatie veilig wordt opgeslagen en gedeeld. Bij UNESCO kijken we daarom niet alleen naar de technische kant, maar vooral naar de maatschappelijke vraag erachter: hoe zorgen we dat zulke nieuwe technologieën mensenrechten versterken, in plaats van bestaande ongelijkheden vergroten?"
Steven: "Quantum klinkt abstract, maar raakt straks aan heel concrete vragen over onder meer privacy en cybersecurity"
"We proberen daarbij lessen te trekken uit AI. Daar zagen we hoe snel een technologie zich kan ontwikkelen, terwijl beleid en publieke kennis soms achterblijven. Voor quantum wil UNESCO dus eerder meedenken over bestuur, inclusiviteit en toegang tot kennis. Denk aan vragen als: welke landen hebben straks toegang tot deze kennis en infrastructuur? En wie zit er aan tafel wanneer de regels worden gemaakt? Daarnaast krijg ik, net als Kamiel, ook allerlei ad hoc taken. Van het schrijven van social posts tot het opstellen van concept-speeches voor collega’s.”
Beeld: © Steven Adolf
Wat vinden jullie het leukste aan jullie stage?
Steven: “Wat ik heel bijzonder vind, zijn de mensen die hier rondlopen. In mijn eerste week maakte ik kennis met de nieuwe assistent Directeur-Generaal van CI, Mariya Gabriel. Zij was voorheen onder meer Eurocommisaris, plaatsvervangend Minister President en Minister van Buitenlandse Zaken van Bulgarije. Een andere collega is een Zweedse oud-minister. De top van de Europese politiek loopt hier rond en daar kom je als stagiair mee in contact. Dat vind ik wel heel gaaf! En ik ben niet eens op de helft van mijn stage, dus er komen vast nog meer hoogtepunten.”
Kamiel: “Veel trainingen en evenementen die ons Rule of Law team verzorgde, vonden plaats in het buitenland. Die kon ik dus helaas niet zelf bijwonen. Gelukkig was er tijdens mijn stageperiode ook een training in Parijs. De Policing Oversight Authority van Kenia kwam naar ons toe om getraind te worden over hoe de politie kan helpen bij het beschermen van journalisten en het vrije woord. Deze training vond ik wel bijzonder om mee te maken. Het maakte het werk dat we doen ineens heel concreet en dat werkte erg motiverend. En – ook niet heel onbelangrijk: Parijs is een heerlijke stad om te wonen en werken!”
Beeld: © Kamiel Vermeulen
Wat maakt het leven in Parijs dan zo leuk?
Steven: “Allereerst is het een hartstikke mooie stad. Ik zit nu op kantoor en als ik naar buiten kijk, kijk ik direct uit op de Eiffeltoren. Verder krijg je hier als jongere onder de 26 jaar veel voordelen. Vrijwel alle musea zijn bijvoorbeeld gratis voor mij, en ik krijg regelmatig korting op muziekoptredens. Wanneer ik een vrije zaterdag heb, kan ik dus gemakkelijk even langs het Louvre. En Nederland is natuurlijk relatief dichtbij – in iets meer dan drie uur sta je weer in Amsterdam. Ik heb dus al meerdere vrienden en familieleden op bezoek gehad hier.”
Kamiel: “Ik ben vooral erg blij met waar ik woon: het 19e arrondissement. Er komen weinig toeristen, de leuke wijk Belleville ligt om de hoek en je hebt hier het prachtige park Buttes-Chaumont. Toen ik stage liep bij UNESCO fietste ik elke ochtend van mijn huis naar kantoor, waarbij ik de stad voor een groot deel doorkruiste. Elke dag stak ik de Seine over tegenover de Assemblée nationale (Franse Tweede Kamer). Als ik dan naar links keek, zag ik het Louvre, de Notre-Dame en het Musée d’Orsay, en rechts keek ik uit op de Eiffeltoren. Op zulke momenten probeer ik er echt bij stil te staan op wat voor bijzondere plek ik woon, zodat het niet ‘gewoon’ wordt. Des te meer omdat mijn tijd hier er bijna op zit. Ik heb een baan gevonden als politiek assistent/redacteur op de Franse ambassade in Nederland, dus verhuis binnenkort terug. Ik geloof ook zeker dat mijn stage bij UNESCO eraan heeft bijgedragen dat ik deze rol uiteindelijk kreeg!"
Tot slot: wat is jullie advies voor anderen die interesse hebben in een stage bij UNESCO?
Steven: “UNESCO is tweetalig, wat betekent dat alle communicatie zowel in het Engels als het Frans is. Als je hier wilt werken, zou ik aanraden om al in een vroeger stadium Franse les te nemen of een minor te doen. Daarnaast zijn stageplekken hier ontzettend competitief. Op een vacature komen soms honderden sollicitaties binnen, dus het helpt als jij op je cv extracurriculaire activiteiten hebt staan. Denk aan een commissie, bestuursjaar of buitenlandervaring.”
Kamiel: “Wat ook kan helpen wanneer je hier stage wilt lopen, is om vooraf mensen op te zoeken en te benaderen. Veel teams zijn hartstikke druk en hebben niet altijd tijd om actief een stagiair te werven. Wanneer jij zelf contact legt, een goed cv hebt én laat zien dat je enthousiast bent over het werk, kan dat je kansen vergroten. Des te meer omdat UNESCO niet standaard alle stageplekken online publiceert. Zo werd mijn stageplek bijvoorbeeld wel via social media verspreid, maar stond deze niet op de website.”
“Tot slot; ook wanneer je eenmaal binnen bent, is het belangrijk om te netwerken. UNESCO is een grote organisatie met allerlei verschillende afdelingen. Om daar wegwijs in te worden, is het heel fijn als collega’s je tijdens een kopje koffie kunnen vertellen over hun werk. De meeste mensen die ik benaderde vonden het erg leuk om hun kennis te delen. Maar je moet wel zelf het initiatief nemen.”